Op een rustig moment nam ik de tijd om mijn leven eens grondig onder de loep te nemen. Hoe is het gegaan, waar sta ik, waar wil ik naar toe. Ik begin rondom mijn 50ste en overdenk de periode tot mijn 40ste. Wat waren mijn geluksmomenten, waar was ik verdrietig over.

Tot mijn spijt kom ik tot de conclusie dat vooral de verdrietige momenten mij bij zijn gebleven. Waren er dan geen geluksmomenten? Jazeker wel, ik kan niet zeggen dat ik ongelukkig was. Er waren alleen bar weinig momenten die zo bij mij op kwamen.

Verder dwaal ik in mijn gedachten af naar mijn 30e levensjaar, daarna door tot mijn 20e. Ook hier moet ik dezelfde conclusie trekken. Hiervan was ik mij al die tijd niet bewust. Vooral de verdrietige herinneringen kan ik zo benoemen.

Het zijn de mooie reizen die ik gemaakt heb die bij mij als geluksmomenten naar boven komen. Vooral Burundi, Sri Lanka en dichterbij Cyprus. De mooie avonturen die ik tijdens die reizen heb beleefd. Ik begin te glimlachen. Ja daar was ik echt gelukkig. Ik leefde IN dat moment. Jammer dat er in de afgelopen jaren geen plaats meer was voor reizen.

Het zette mij verder aan het denken. Wat is er gebeurd dat ik de geluksmomenten die er echt wel waren niet zo naar boven kan halen.

Ik kwam tot de conclusie dat ik die momenten niet ten volle heb beleefd. Ik was wel fysiek in het moment alleen niet met mijn aandacht. Teveel met andere zaken bezig zonder te genieten.

Als hoogsensitief persoon nam ik veel waar en voelde mij daarvoor onbewust verantwoordelijk. Vanuit mijn perspectief dat het iedereen in mijn directe omgeving goed moest gaan, stelde ik mij behulpzaam op. Niemand mocht “last van mij” hebben. Als je de inspanningen op een weegschaal zou leggen dan moest de weegschaal altijd zo uitslaan dat ik meer gegeven had dan genomen.
Ik was bezig met wat anderen van mij zouden vinden. Werd ik geaccepteerd? Ik paste mij aan wat ik dacht dat er van mij verwacht werd. Op en top pleasen.

Ik schrik er van. Wat ben ik streng en hard geweest voor mijzelf. Wat heb ik mijzelf tekort gedaan. Alles wat ik over had voor een ander zou ik nooit voor mijzelf doen. Het maakt mij even verdrietig. Waarom heb ik zoveel jaren van mijzelf weggegeven aan iets wat voor niemand van belang was. 50 jaar heb ik met de rem op mijn leven geleefd.

Gelukkig is dat oude leven al weer even voorbij. Dit blog schrijf ik terwijl ik geniet van een wijntje op een lokatie boven de Noordzee. Ik geniet intens van dit moment. Een nieuw geluksmoment.
Ja, zelfs kleine geluksmomenten kan ik nog goed naar boven halen zoals van afgelopen zomer.
Het was buiten bloedheet. Samen met een vriendin zat ik op een strandstoeltje in de branding van diezelfde Noordzee. Iedere golf ging over onze benen heen en gaf verkoeling. Een parasolletje boven ons, een fles procesco bij de hand. Wat een lol, wat een plezier. Ook was het voor mij prima als zij de parasol ging verzetten. Een enorm verschil met mijn voorgaande jaren.

Het kan dus wel! Mijn leven is drastisch veranderd en ik ben er zo blij mee.

Hoe zit het met jou? Ben jij ook zo streng voor jezelf? Herken je je in mijn verhaal?
Weet dat je kunt veranderen. Wil je daar graag hulp bij hebben? Neem dan vrijblijvend contact met mij op.

Liefs Margreet